Johan

Nieuwe ronde.. Nieuwe kansen

Just me...Daar zijn we dan weer

Het was weer tijd voor FiscFree… Via mijn werk kunnen we eens in de zoveel tijd met belastingvoordeel het een en ander aanschaffen. Computer of fiets of je sportschoolanbonnement. Aangezien ik de laatste 2 via die weg al heb aangeschaft, was nu hopelijk de laptop aan de beurt. Tegen half zes in de middag had ik mijn aanvraag afgerond. Continue reading

13 december 2005

willemrassHet is 9 jaar geleden, dat we werden opgeschrikt van het bericht dat Willem Ras, collega, vriend, vrachtwagenchauffeur, plaatsgenoot is overleden. Een ernstig ongeval heeft hem het leven gekost. Jan Romkes, Piet de Boer, Richard Vreeman en Johan waren al collega’s bij MUR transport in Vreeland, Loenen aan de Vecht. Ze hebben daar een goede tijd mogen hebben totdat meneer Mur ziek werd en het bedrijf heeft overgedaan naar van der Wal Transport in Utrecht. Voor een “echte club van Mur” was het wennen voor de mannen bij “van der Wal“. Piet en Richard vertrokken dan ook naar Tollebeek, naar Mulder transport (flevotrans) en Jan Romkes, Willem Ras en Johan bleven nog een poosje bij van der Wal. Ondertussen werkt Jan Romkes niet meer als chauffeur en is Richard vertrokken naar ”     ” en is Piet de Boer weer terug op het ” van der Wal honk”. En ook Johan is weer terug naar van der Wal, na een uitstapje te hebben gemaakt naar van Wieren transport in Emmeloord, wat hem niet prettig is bevallen (maar dit allemaal even terzijde).

 

 

Continue reading

Dat verdiend een bloemetje

Dat verdiend een bloemetje

Dat verdiend een bloemetje

Ik ben thuis aan het opruimen als de deur bel gaat. Er staat een groot bos bloe­men aan de deur. Dat wil zeggen een mevrouw die een groot bos bloe­men vast houdt! Ik pak de bloe­men van haar aan en deze mevrouw en ze zegt net­jes “alstublieft”. Op dat moment besef ik dat ze voor ons zijn bedoeld. Snel gaan mijn gedachten over en weer om te bedenken van wie en voor wie deze mooie bos bloe­men is bestemd. “er zit een kaartje bij hoor mevrouw” klinkt een stem achter de bloe­men van­daan. Ja ze zal mijn aarzel­ing wel gezien en geho­ord hebben. Ik graaf in de bloe­men­zee naar het kaartje. Ja hoor daar is het kaartje. Het is bedoeld voor Johan. Een bos bloe­men van de baas Henk van der Wal voor zijn Kan­jers! Ik bedank de mevrouw nog vol ver­baz­ing en laat de deur achter me in het slot vallen. Als ik de bos bloe­men uit­pak en het kaartje nog eens over­lees, zie ik staan:

Continue reading

Auto perikelen

automonteur26Het was weer zover hoor.. De auto moest naar de garage. Niet dat er grote problemen waren. Maar ja. als hij daar staat vinden ze altijd wel iets wat beter kan. En inderdaad hoor!! Naast een band die echt heel slecht was. Zat er in een andere band een flinke bobbel.. Die moest ook worden vervangen. (de band natuurlijk!! Niet de bobbel!)

Een paar ruitenwissertjes (nou ja, goed. das het geld niet) en nog wat ongemakken.. Ik moet zeggen dat ik die gladde band ook echt niet fijn vond. Toch een “skrille” gedachte hoor en met al dat “snaaiacht” gedoe. Deze ronde had ik de auto ook snel terug. Gelukkig. In juli mag ie worden gekeurd. En we wachten nu eerst maar eens deze schade af.

 

 

Voor de rest loopt het hier allemaal rustig. Er zijn wat praktische zaken die natuurlijk altijd. Een afwasmachine die kapot is. Belasting zaken die nog steeds op de post moeten.

belasting

Voor de rest weinig te melden. Oh ja. Volgende week met de CLUB VAN MURuit eten in Breukelen in Taveerne de Danne . Daar kijk ik naar uit. Johan heeft in Roermond een of andere cursus Heftruck rijden op die dag bij de Rockwool.

rockwool in Roermond. Nu maar ff afwachten hoe we dat met 1 autootje gaan regelen. Onze aller  Piet de Boer , heeft zelfs 2 etentjes op de 25e. Hij wilde eigenlijk vanmiddag al naar Breukelen rijden. Das lache!! ’t Is dat wij ff belden om het rekeningnummer door te geven. Anders was hij straks die kant zo opgetuft. Nu maar afwachten wat onze Piet gaat doen. Want dat wordt kiezen tussen FLEVOTRANS uit Tollebeek OF Met ex collega’s en goede vrienden bij elkaar te komen in Breukelen. En na de afgelopen periode die de chauffeurs van Mur hebben meegemaakt is dat niet helemaal ondenkbaar dat je daar voor kiest. Er is na dat ze de afgelopen keer dat ze bij elkaar zijn geweest veel gebeurt wat een ieder op zijn eigen manier altijd met zich mee zal dragen. Het zal niet meer zijn als eerder.

 

 

Yess… Eerste werkdag

bord vd walMaandag 20 Februari…..

Het is zover… Om 6 uur gaan we bepakt en bezakt richting Utrecht. Onze kleine auto houdt de spullen maar net (kookplaatje, dekens, koelbox, kleren, boodschappen enz.) De route heeft Johan nog goed voor me opgeschreven. En ik heb hem meteen maar geplastificeerd. Anders wordt het nix. Ik rijdt de route meteen zelf, zodat ik goed weet waar ik langs ga en of het een beetje loopt.. Nou het ging als een trein natuurlijk. Ik voel me al een stuk beter . Ik zou nooit geen vrachtwagen”chauffeuse” kunnen worden hoor. Ik rij prima (vind ik zelf) maar euh, een wegenkaart?? Daar ben ik allergisch voor. Ik rij op herkenningspunten. Nou die zijn hier wel genoeg onderweg.

Continue reading

De laatste loodjes

Nog 1 1/2 week…..

De Tijd vliegt voorbij.. Nog maar 1 1/2 week rijd Johan’s autootje richting Emmeloord “van Wieren”.. Hij is nu wel blij dat het zo snel gaat. Stel dat je nu nog weer 3 maanden moet wachten en “uit” moet rijden bij een bedrijf die dat je bijna vaarwel moet gaan zeggen. Als hij nou geen ander werk had gekregen in die tussen tijd, tja, dan was het een troosteloos uitzicht geworden. Maar we mogen ons gelukkig prijzen met een voorlopig contract bij van der Wal. Nu maar duimen op verder goede berichten.

Johan gaat per 15 februari stoppen. Dan heeft ie een paar dagen vrij om thuis wat te doen (zijn vrouwtje) ff helpen…. En dan mag hij 20 februari aan de slag bij zijn nieuwe baas en veel andere zo bekende gezichten. Hij kijkt er naar uit. Tja, hoe zeg je dat..” Bij het een laat je wat…..”

Momenteel rijdt ie ergens tussen Lelystad en Emmeloord. Hij is lekker op de terug reis. Komt net uit Duitsland terug. Nou eerst maar eens weekend houden en dan op naar de laatste volle werkweek.

Een goed weekend allemaal. En tot Schrijfs… Oh ja… Hier nog wat foto’s van Johan’s laatste werkdagen. Hij mocht nog een keer naar Zweden en heeft de volgende foto’s gemaakt.

 

Een grote schok

DIGITAL IMAGEGoeie morgen…

Zo, ik durf weer ff wat te schrijven. Johan kreeg 2 weken geleden op maandag te horen dat zijn contract bij van Wieren niet werd verlengt. Zijn contract is per 15 Februari afgelopen. En hij zou nu in vaste dienst moeten komen. Maar dat zagen ze daar dus niet zitten. Erg vlot waren ze niet om dit hem te vertellen. Want nu had ie maar 5 weken om ander werk te zoeken. Johan heeft er 2 gesprekken gehad. En heeft in het tweede gesprek wat verheldering gevraagd over de feiten zoals ze lagen.

Niet omdat het Johan is want ik ben best kritisch.Maar ik vind uiteindelijk dat het een beetje vaag verhaal is. Het eerste jaar helemaal geen problemen. Nooit wat gehoord in die richting.

Continue reading

Het randje van 2005

Op de grens van oud en nieuw jaar.
30 December… Johan is deze week nog aan het werk. Vandaag komt hij terug. Rond een uur of kwart voor vijf krijg ik in de auto een telefoontje dat hij rond een uur of kwart over negen in Emmeloord klaar zal zijn. Nou das een christelijke tijd om het zo maar eens te zeggen. En dat met die weersomstandigheden van sneeuw en ijzel..Op Urk waar ik net van weg rij, begint het flink door te sneeuwen en ook Tollebeek is al aardig wit. De hele avond door Sneeuwt het lekker.

Om tien over half acht gaat de telefoon. ’t Is Johan. ;”het had weinig gescheeld”…… was het eerste wat ie zei. Nou dan weet je wel hoe ver het is. “Hoe is het met je en wat is er verder aan de hand….?” is mijn eerste..
Hij had net de politie gebeld en Arjen van Wieren aan de telefoon gehad. Ik ben de volgende in de lijn. Bij Arnhem “Knooppunt, Waterberg” heeft de ijzel toe geslagen. En Johan was er slachtoffer van. Een personenauto die voor hem in een flauwe bocht flink bij remde zorgde ervoor dat Johan, die niet beladen was wegslipte met zijn wagen. Hij heeft met zijn cabine de oplegger geramt, en vervolgens op de vangrail gestuit. Daar draaide hij met zijn cabine weer weg naar de andere kant van zijn oplegger en ook daar de oplegger geraakt. En ook aan de andere kant was gelukkig een vangrail aanwezig. Een oplettende vrachtwagen chauffeur, gaf achteropkomend verkeer een teken dat er een ongeval had plaats gevonden. De verlichting van de vrachtwagen was meteen stuk en in het donker dus erg ongelukkig. Maar door deze collega zijn er gelukkig zijn dus geen mensen gewond geraakt.

Frappant was, dat er een bergingsauto van “Wielsma” uit Apeldoorn achter Johan reed en hem ook na toestemming in de takels hing. Johan kon nog een stukje rijden, om zo doende eerst de weg weer vrij te maken. De politie die al een tijdje geleden was gebeld, laat na een uur nog niets van hem horen. En zodoende besluiten Johan en Alex ( van het bergingsbedrijf) maar te gaan rijden. Het is nog een stukje terug naar Emmeloord. Bij Shellpomp “de somp” eerst maar eens een bakkie gedaan voor de opgedaande schrik. (die kreeg ie gratis van een kassiere, die wel in de gaten had hoe de vork in de steel zat. Rond een uur of kwart voor elf, krijg ik telefoon dat hij ongeveer rond half 12 verwacht op het terrein van van Wieren te zijn.

Ik ben benieuwd. Ik ben zelf ook maar op tijd gaan rijden. Want er lag behoorlijk wat sneeuw. Met wat heen en weer gegelij, kom ik rond kwart over 11 aan bij van Wieren. En na een tien minuten wachten komt daar inderdaad een bergingswagen met zwaailichten aangeslopen.

Het is een indrukwekkend gezicht zo’n vrachtwagen in de takels. Het sneeuwt ondertussen nog flink en de kou is ook niet nix. Maar er moet voor Alex nog wat  werk worden verzet. Hij levert Johan’s vrachtwagen  netjes af. Al moet er soms wat flink op de pinnen worden geslagen met een moker om alles weer los te krijgen in die kou. Na wat formuliertjes in te hebben gevuld, kan Alex weer op stap naar Dronten om daar een Bus op te halen die ook met pech onderweg stond. De remmen van die bus stonden vast vanwege het ijs. Met bevroren tenen doen we even een rondje om de vrachtwagen. Kijken wat er mis aan is.Het lijkt mij in eerste instan tie wel mee te vallen. Maar ja.. Wat weet ik er ook van….? De volgende dag eerst maar eens uit geslapen. En laat aan de kost beland, maar goed. Alle boodschappen toch nog effe met z’n tweeen in geslagen. Lang leve Emmeloord met de lange openingstijden….! Het is nog even crossen om oliebollenmix te bemach-tigen, want je zou bijna vergeten door alle rommelige omstandigheden dat het wel de laastste dag van het jaar is. De rest van de dag verloopt wat rustiger. Ik ga bij mijn vader oliebollen bakken, traditiegetrouw. Eerlijk gezegd enigsinds verdoofd door wat er is voorgevallen, zijn we oudjaarsavond bij mijn vader en moeder. Maar we vertrekken gelukkig op tijd naar huis. Johan voelt zich gemangeld. Hij heeft twee flinke tikken geincasseerd toen hij zijn oplegger heeft geraakt. Een bloed uitstorting bij zijn bovenbeen en een zere hand, dat is in principe alles wat hij er van heeft over gehouden. Maar ja…..de rest ….

Tijd….

Willem Ras

Piet de Boer deed namens de vrienden een woord. We zouden het niet beter hebben kunnen doen. Duidelijk en rustig. En ook Loek heeft het woord gericht aan de familie van Willem namens de Chauffeurs. En natuurlijk Henk van der Wal die ook voor de 2e keer in een korte tijd een woord moest voorbereiden voor nabestaanden van een gewaardeerd werknemer van hem. Dit maakte je zeker op uit zijn woorden. Het is moeilijk.

Willem zijn “eigen vrachtwagen” met bakken en al, reed vervolgens voor de rouwstoet uit om hem naar zijn laatste rustplaats te brengen. Indrukwekkend. De bloemen in de voorraam. En de stoet volgend.

 

Continue reading

Afscheid van een vriend

“de man met de lach”……

Dit zei directeur Henk van der Wal, tijdens zijn aanspraak tijdens de begravenis van Willem. ; “Het was geen straf om ’s morgens om een uur of 6 Willem tegen te komen. Altijd goed gemutst en zin om weer aan de slag te gaan. Maandag morgen vroeg had Henk van der Wal hem nog gesproken. Wij beamen de woorden dat we ons Willem altijd op deze manier zullen herinneren, “de man met de lach”…. Het was een indrukwekkende ochtend. En daarmee ook de toon gezet voor de komende tijd.

 

Continue reading

Welkom
Welkom op onze familie website. Zin en onzin samen op een pagina.
Actueel
Laatst geüpdate bericht
    Categorieen
    Archief
    plaatjes toch?
    Sorry:

    - Instagram feed not found.