1 6 7 8

Yess… Eerste werkdag

bord vd walMaandag 20 Februari…..

Het is zover… Om 6 uur gaan we bepakt en bezakt richting Utrecht. Onze kleine auto houdt de spullen maar net (kookplaatje, dekens, koelbox, kleren, boodschappen enz.) De route heeft Johan nog goed voor me opgeschreven. En ik heb hem meteen maar geplastificeerd. Anders wordt het nix. Ik rijdt de route meteen zelf, zodat ik goed weet waar ik langs ga en of het een beetje loopt.. Nou het ging als een trein natuurlijk. Ik voel me al een stuk beter . Ik zou nooit geen vrachtwagen”chauffeuse” kunnen worden hoor. Ik rij prima (vind ik zelf) maar euh, een wegenkaart?? Daar ben ik allergisch voor. Ik rij op herkenningspunten. Nou die zijn hier wel genoeg onderweg.

Continue reading

De laatste loodjes

Nog 1 1/2 week…..

De Tijd vliegt voorbij.. Nog maar 1 1/2 week rijd Johan’s autootje richting Emmeloord “van Wieren”.. Hij is nu wel blij dat het zo snel gaat. Stel dat je nu nog weer 3 maanden moet wachten en “uit” moet rijden bij een bedrijf die dat je bijna vaarwel moet gaan zeggen. Als hij nou geen ander werk had gekregen in die tussen tijd, tja, dan was het een troosteloos uitzicht geworden. Maar we mogen ons gelukkig prijzen met een voorlopig contract bij van der Wal. Nu maar duimen op verder goede berichten.

Johan gaat per 15 februari stoppen. Dan heeft ie een paar dagen vrij om thuis wat te doen (zijn vrouwtje) ff helpen…. En dan mag hij 20 februari aan de slag bij zijn nieuwe baas en veel andere zo bekende gezichten. Hij kijkt er naar uit. Tja, hoe zeg je dat..” Bij het een laat je wat…..”

Momenteel rijdt ie ergens tussen Lelystad en Emmeloord. Hij is lekker op de terug reis. Komt net uit Duitsland terug. Nou eerst maar eens weekend houden en dan op naar de laatste volle werkweek.

Een goed weekend allemaal. En tot Schrijfs… Oh ja… Hier nog wat foto’s van Johan’s laatste werkdagen. Hij mocht nog een keer naar Zweden en heeft de volgende foto’s gemaakt.

 

Een grote schok

DIGITAL IMAGEGoeie morgen…

Zo, ik durf weer ff wat te schrijven. Johan kreeg 2 weken geleden op maandag te horen dat zijn contract bij van Wieren niet werd verlengt. Zijn contract is per 15 Februari afgelopen. En hij zou nu in vaste dienst moeten komen. Maar dat zagen ze daar dus niet zitten. Erg vlot waren ze niet om dit hem te vertellen. Want nu had ie maar 5 weken om ander werk te zoeken. Johan heeft er 2 gesprekken gehad. En heeft in het tweede gesprek wat verheldering gevraagd over de feiten zoals ze lagen.

Niet omdat het Johan is want ik ben best kritisch.Maar ik vind uiteindelijk dat het een beetje vaag verhaal is. Het eerste jaar helemaal geen problemen. Nooit wat gehoord in die richting.

Continue reading

Het randje van 2005

Op de grens van oud en nieuw jaar.
30 December… Johan is deze week nog aan het werk. Vandaag komt hij terug. Rond een uur of kwart voor vijf krijg ik in de auto een telefoontje dat hij rond een uur of kwart over negen in Emmeloord klaar zal zijn. Nou das een christelijke tijd om het zo maar eens te zeggen. En dat met die weersomstandigheden van sneeuw en ijzel..Op Urk waar ik net van weg rij, begint het flink door te sneeuwen en ook Tollebeek is al aardig wit. De hele avond door Sneeuwt het lekker.

Om tien over half acht gaat de telefoon. ’t Is Johan. ;”het had weinig gescheeld”…… was het eerste wat ie zei. Nou dan weet je wel hoe ver het is. “Hoe is het met je en wat is er verder aan de hand….?” is mijn eerste..
Hij had net de politie gebeld en Arjen van Wieren aan de telefoon gehad. Ik ben de volgende in de lijn. Bij Arnhem “Knooppunt, Waterberg” heeft de ijzel toe geslagen. En Johan was er slachtoffer van. Een personenauto die voor hem in een flauwe bocht flink bij remde zorgde ervoor dat Johan, die niet beladen was wegslipte met zijn wagen. Hij heeft met zijn cabine de oplegger geramt, en vervolgens op de vangrail gestuit. Daar draaide hij met zijn cabine weer weg naar de andere kant van zijn oplegger en ook daar de oplegger geraakt. En ook aan de andere kant was gelukkig een vangrail aanwezig. Een oplettende vrachtwagen chauffeur, gaf achteropkomend verkeer een teken dat er een ongeval had plaats gevonden. De verlichting van de vrachtwagen was meteen stuk en in het donker dus erg ongelukkig. Maar door deze collega zijn er gelukkig zijn dus geen mensen gewond geraakt.

Frappant was, dat er een bergingsauto van “Wielsma” uit Apeldoorn achter Johan reed en hem ook na toestemming in de takels hing. Johan kon nog een stukje rijden, om zo doende eerst de weg weer vrij te maken. De politie die al een tijdje geleden was gebeld, laat na een uur nog niets van hem horen. En zodoende besluiten Johan en Alex ( van het bergingsbedrijf) maar te gaan rijden. Het is nog een stukje terug naar Emmeloord. Bij Shellpomp “de somp” eerst maar eens een bakkie gedaan voor de opgedaande schrik. (die kreeg ie gratis van een kassiere, die wel in de gaten had hoe de vork in de steel zat. Rond een uur of kwart voor elf, krijg ik telefoon dat hij ongeveer rond half 12 verwacht op het terrein van van Wieren te zijn.

Ik ben benieuwd. Ik ben zelf ook maar op tijd gaan rijden. Want er lag behoorlijk wat sneeuw. Met wat heen en weer gegelij, kom ik rond kwart over 11 aan bij van Wieren. En na een tien minuten wachten komt daar inderdaad een bergingswagen met zwaailichten aangeslopen.

Het is een indrukwekkend gezicht zo’n vrachtwagen in de takels. Het sneeuwt ondertussen nog flink en de kou is ook niet nix. Maar er moet voor Alex nog wat  werk worden verzet. Hij levert Johan’s vrachtwagen  netjes af. Al moet er soms wat flink op de pinnen worden geslagen met een moker om alles weer los te krijgen in die kou. Na wat formuliertjes in te hebben gevuld, kan Alex weer op stap naar Dronten om daar een Bus op te halen die ook met pech onderweg stond. De remmen van die bus stonden vast vanwege het ijs. Met bevroren tenen doen we even een rondje om de vrachtwagen. Kijken wat er mis aan is.Het lijkt mij in eerste instan tie wel mee te vallen. Maar ja.. Wat weet ik er ook van….? De volgende dag eerst maar eens uit geslapen. En laat aan de kost beland, maar goed. Alle boodschappen toch nog effe met z’n tweeen in geslagen. Lang leve Emmeloord met de lange openingstijden….! Het is nog even crossen om oliebollenmix te bemach-tigen, want je zou bijna vergeten door alle rommelige omstandigheden dat het wel de laastste dag van het jaar is. De rest van de dag verloopt wat rustiger. Ik ga bij mijn vader oliebollen bakken, traditiegetrouw. Eerlijk gezegd enigsinds verdoofd door wat er is voorgevallen, zijn we oudjaarsavond bij mijn vader en moeder. Maar we vertrekken gelukkig op tijd naar huis. Johan voelt zich gemangeld. Hij heeft twee flinke tikken geincasseerd toen hij zijn oplegger heeft geraakt. Een bloed uitstorting bij zijn bovenbeen en een zere hand, dat is in principe alles wat hij er van heeft over gehouden. Maar ja…..de rest ….

Tijd….

Willem Ras

Piet de Boer deed namens de vrienden een woord. We zouden het niet beter hebben kunnen doen. Duidelijk en rustig. En ook Loek heeft het woord gericht aan de familie van Willem namens de Chauffeurs. En natuurlijk Henk van der Wal die ook voor de 2e keer in een korte tijd een woord moest voorbereiden voor nabestaanden van een gewaardeerd werknemer van hem. Dit maakte je zeker op uit zijn woorden. Het is moeilijk.

Willem zijn “eigen vrachtwagen” met bakken en al, reed vervolgens voor de rouwstoet uit om hem naar zijn laatste rustplaats te brengen. Indrukwekkend. De bloemen in de voorraam. En de stoet volgend.

 

Continue reading

Afscheid van een vriend

“de man met de lach”……

Dit zei directeur Henk van der Wal, tijdens zijn aanspraak tijdens de begravenis van Willem. ; “Het was geen straf om ’s morgens om een uur of 6 Willem tegen te komen. Altijd goed gemutst en zin om weer aan de slag te gaan. Maandag morgen vroeg had Henk van der Wal hem nog gesproken. Wij beamen de woorden dat we ons Willem altijd op deze manier zullen herinneren, “de man met de lach”…. Het was een indrukwekkende ochtend. En daarmee ook de toon gezet voor de komende tijd.

 

Continue reading

Wij gedenken..

“Wij gedenken…”

willemrassWillem Ras…..
Dit verdrietige bericht bereikte ons vanmiddag, Willem Ras een oud-collega van Johan is overleden op 41 jarige leeftijd dit, na een ongeval tijdens zijn werkzaamheden als beroeps- chauffeur bij “van der wal” transport.Voor vier weken geleden nog, hebben Johan en de
“oud-Mur-chauffeurs” waaronder ook Willem, afscheid genomen van collega, Eric Backhaus (39 jaar), die ook tijdens zijn werkzaamheden is overleden. Dat zet je wel zeer
zeker stil bij deze “werkelijkheid”..
We denken in deze moelijke tijd aan Karin en de kinderen en aan Rosan en haar kinderen. We wensen ze veel sterkte toe voor nu en de toekomst! Ook collega chauffeurs wensen
we veel sterkte toe, nu ze ook deze berichten moeten verwerken en een plekje moeten geven. “Sterkte allemaal”…

 

 

 

 

 

volgende

In memoriam

Afbeelding 136In memoriam…

“Droopy”

Gister 6 oktober is het hondje van mijn vader en moeder (Droopy) naar de dierenarts gebracht. Hij was niet helemaal lekker. En viel op de grond. Hij was niet goed meer bij te brengen. De dierenarts gaf het advies om hem een spuitje te geven. Dat is dus ook gebeurd. Droopy is niet meer….. 15 jaar geworden…

 

 

Afbeelding 135

 

 

Mijn lieve oppas jongetjun…

Cees paspoortIk werk op de kinderboerderij de Stekplek, als ik daar in de vakantie periode hoor dat mijn buurjongetje, waar ik altijd op heb gepast zwaar gewond in het ziekenhuis ligt. Hij is aangereden op het fietspad tussen Urk en Tollebeek. Het is nog onbekend hoe het verder met hem gaat. Maar dat het niet goed is, dat is duidelijk.

Ik herinner me nog dat zijn vader en moeder gingen trouwen en naast ons kwamen wonen. Ik was opgroeiend en maakte alles sterk mee, want ik hoopte toen al, dat als er kinderen geboren zouden worden, ik misschien wel kon gaan oppassen.

Dit is ook allemaal zo uitgekomen. Eerst werd Cees geboren en vervolgens een jaar of wat later, Danielle. Ik mocht oppassen! Ik was er vaak. Het was ook zo makkelijk, zo naast de deur. Een mooie tijd was het. Arie had een orgelpassie en ik kon daar thuis mooi oefenen op de verschillende orgels die daar zijn binnen gebracht.

Cees was een schatje, om te zien maar ook om mee op te trekken. Innemend als hij was met zijn mooie ogen. Hij had een komische inslag, was opgewekt en altijd in voor een lolletje. Hij was als kind stapel gek op de showband, daar stond hij dan met zijn trommeltje mee te doen. Ik heb wat foto’s gemaakt van hem!

Viavia hoor ik dat Cees het ongeval niet heeft overleefd. Vreselijk. 20 jaar.

Continue reading

1 6 7 8

Welkom

Welkom op onze familie website. Zin en onzin samen op een pagina.

Actueel

Laatst geüpdate bericht

    Categorieen

    Archief

    plaatjes toch?

    Sorry:

    - Instagram feed not found.