ongeval

Een klantvriendelijke buschauffeur met een wiskunde knobbel

.…. En zo kwam het dat de klantvrien­delijke buschauf­feur hier in huis wiskunde ging maken met Jedid-jah!

De buschauffeur met de wiskundeknobbel

De buschauffeur met de wiskundeknobbel

Wat vooraf ging;

Het is maandag 13 sep­tem­ber. Jedid-jah gaat onder­tussen voor haar 3e week naar het “Emelwerda-college” toe in Emmelo­ord. De eerste span­nin­gen zijn er af. Ze is door de “test­fase” heen van het leren ken­nen van haar nieuwe school. Ze heeft een open­baarver­vo­erkaart zodat ze als het slecht weer is ze zo de bus in kan stap­pen. De eerste week is ze dan ook met de bus gegaan tot ze Andrea de Vries uit haar klas beter leerde ken­nen. Andrea komt uit Urk en fietst  ‘s mor­gens langs Tolle­beek. Jedid-jah haar fiets is onder­tussen nagekeken door de fiet­sen­maker en goed verk­laard om veilig naar school te kun­nen fiet­sen. Bij de Bikeshop kopen we een Mon­key Mee, daar kan haar tas goed op vast­gezet wor­den zodat hij niet van haar bagage drager afsukkeld. Deze zagen we bij Andrea op haar fiets. Momenteel is hij in de aan­bied­ing op inter­net, wij waren natu­urlijk weer 10,00 euro duur­der uit. Afgelopen zater­dag moest er nog een nieuwe tele­foon komen omdat onze jongedame haar (nog geen 3 maan­den oude tele­foon in haar schooltas heeft gestopt waar hij in de ver­drukking kwam en het beeld­scherm aan de bin­nenkant aan gruizels ligt).

Continue reading

Het randje van 2005

Op de grens van oud en nieuw jaar.
30 December… Johan is deze week nog aan het werk. Vandaag komt hij terug. Rond een uur of kwart voor vijf krijg ik in de auto een telefoontje dat hij rond een uur of kwart over negen in Emmeloord klaar zal zijn. Nou das een christelijke tijd om het zo maar eens te zeggen. En dat met die weersomstandigheden van sneeuw en ijzel..Op Urk waar ik net van weg rij, begint het flink door te sneeuwen en ook Tollebeek is al aardig wit. De hele avond door Sneeuwt het lekker.

Om tien over half acht gaat de telefoon. ’t Is Johan. ;”het had weinig gescheeld”…… was het eerste wat ie zei. Nou dan weet je wel hoe ver het is. “Hoe is het met je en wat is er verder aan de hand….?” is mijn eerste..
Hij had net de politie gebeld en Arjen van Wieren aan de telefoon gehad. Ik ben de volgende in de lijn. Bij Arnhem “Knooppunt, Waterberg” heeft de ijzel toe geslagen. En Johan was er slachtoffer van. Een personenauto die voor hem in een flauwe bocht flink bij remde zorgde ervoor dat Johan, die niet beladen was wegslipte met zijn wagen. Hij heeft met zijn cabine de oplegger geramt, en vervolgens op de vangrail gestuit. Daar draaide hij met zijn cabine weer weg naar de andere kant van zijn oplegger en ook daar de oplegger geraakt. En ook aan de andere kant was gelukkig een vangrail aanwezig. Een oplettende vrachtwagen chauffeur, gaf achteropkomend verkeer een teken dat er een ongeval had plaats gevonden. De verlichting van de vrachtwagen was meteen stuk en in het donker dus erg ongelukkig. Maar door deze collega zijn er gelukkig zijn dus geen mensen gewond geraakt.

Frappant was, dat er een bergingsauto van “Wielsma” uit Apeldoorn achter Johan reed en hem ook na toestemming in de takels hing. Johan kon nog een stukje rijden, om zo doende eerst de weg weer vrij te maken. De politie die al een tijdje geleden was gebeld, laat na een uur nog niets van hem horen. En zodoende besluiten Johan en Alex ( van het bergingsbedrijf) maar te gaan rijden. Het is nog een stukje terug naar Emmeloord. Bij Shellpomp “de somp” eerst maar eens een bakkie gedaan voor de opgedaande schrik. (die kreeg ie gratis van een kassiere, die wel in de gaten had hoe de vork in de steel zat. Rond een uur of kwart voor elf, krijg ik telefoon dat hij ongeveer rond half 12 verwacht op het terrein van van Wieren te zijn.

Ik ben benieuwd. Ik ben zelf ook maar op tijd gaan rijden. Want er lag behoorlijk wat sneeuw. Met wat heen en weer gegelij, kom ik rond kwart over 11 aan bij van Wieren. En na een tien minuten wachten komt daar inderdaad een bergingswagen met zwaailichten aangeslopen.

Het is een indrukwekkend gezicht zo’n vrachtwagen in de takels. Het sneeuwt ondertussen nog flink en de kou is ook niet nix. Maar er moet voor Alex nog wat  werk worden verzet. Hij levert Johan’s vrachtwagen  netjes af. Al moet er soms wat flink op de pinnen worden geslagen met een moker om alles weer los te krijgen in die kou. Na wat formuliertjes in te hebben gevuld, kan Alex weer op stap naar Dronten om daar een Bus op te halen die ook met pech onderweg stond. De remmen van die bus stonden vast vanwege het ijs. Met bevroren tenen doen we even een rondje om de vrachtwagen. Kijken wat er mis aan is.Het lijkt mij in eerste instan tie wel mee te vallen. Maar ja.. Wat weet ik er ook van….? De volgende dag eerst maar eens uit geslapen. En laat aan de kost beland, maar goed. Alle boodschappen toch nog effe met z’n tweeen in geslagen. Lang leve Emmeloord met de lange openingstijden….! Het is nog even crossen om oliebollenmix te bemach-tigen, want je zou bijna vergeten door alle rommelige omstandigheden dat het wel de laastste dag van het jaar is. De rest van de dag verloopt wat rustiger. Ik ga bij mijn vader oliebollen bakken, traditiegetrouw. Eerlijk gezegd enigsinds verdoofd door wat er is voorgevallen, zijn we oudjaarsavond bij mijn vader en moeder. Maar we vertrekken gelukkig op tijd naar huis. Johan voelt zich gemangeld. Hij heeft twee flinke tikken geincasseerd toen hij zijn oplegger heeft geraakt. Een bloed uitstorting bij zijn bovenbeen en een zere hand, dat is in principe alles wat hij er van heeft over gehouden. Maar ja…..de rest ….

Tijd….

Welkom
Welkom op onze familie website. Zin en onzin samen op een pagina.
Actueel
Laatst geüpdate bericht
    Categorieen
    Archief
    plaatjes toch?
    Sorry:

    - Instagram feed not found.